درد دل های عاشقانه واقعی | هفته اوّل اردیبهشت ۱۳۹۳

داستان ملیکا و علی

سلام به همه خواننده های خوب این وبلاگ من از همه عذر میخوام بابت تاخیرم ایشالا به زودی برمیگردم اینبار

خودم قول میدم نه شهاب نه محسن خود ارشیا قول داده و الان با این داستان برگشتم فقط عجله ای گذاشتم

غلط املایی رو بررسی نکردم اگه ایراد داشت ببخشید برید سراغ داستان

سلام به همه ی خواننده های این وبلاگ خوب و دوس داشتنی من میخوام قصه زندگیمو بگم قصه ای که شاید

قصه ی خیلی ها باشه درخواست کمک هم ندارم فقط میخوام لطف کنید و قصمو بخونید تا از دل ادم هایی از

جنس من هم خبردار بشین من یه دختر روستا زاده هستم کسی که تو روستا به دنیا اومده بزرگ شده و تربیت

شده همون فرهنگه من الان

+ نوشته شده در پنجشنبه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۳ ساعت 12:41 توسط شـــهـــابـــ |

یادته بهت می گفتم اگه تو بری می میرم
حالا تو رفتی و نیستی ٬ پس چرا من نمی میرم؟؟
چرا هستم؟ چرا موندم؟ چجوری طاقت می آرم؟
چجوری من دلم اومد رو مزارت گل بزارم؟؟
جای خالیت و چجوری میتونم بازم ببینم؟
دیگه چشمام و نمیخوام. نمیخوام دیگه ببینم!
وای چطوری دلم اومد جسم سردت و ببوسم؟
من که آتیش میگرفتم٬ چی باعث شد که نسوزم؟
ذره ذره٬قطره قطره٬ میسوزم اما میمونم
خودمم موندم چه جوری میتونم زنده بمونم
هنوزم باور ندارم که تو نیستی و من هستم
شایدم من مرده باشم٬ الکی میگن که هستم!
کاشکی وقتی که میرفتی دستتو گرفته بودم
کاشکی پر نمیکشیدی بالت و شکسته بودم
نازنین وقتی که بودی شبا هم تو رو میدیدم
دیگه از روزی که رفتی حتی خوابتم ندیدم
تو که بی وفا نبودی٬لااقل بیا تو خوابم
مگه تو خبر نداری شب و روز برات بیتابم؟
میدونم یه روز دوباره می تونم تو رو ببینم
تو پیش خدا دعا کن که منم زود تر بمیرم
.................................................
ممنون از حضورتون.

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها

BLOGFA.COM